2010.06.17
“จริงๆแล้ว ที่คนเมืองทั้งหลายรู้สึกโดดเดี่ยวอาจไม่ใช่เพราะใคร
แต่ก็เพราะคนเมืองนั่นแหละที่พยายามถีบตัวเองออกจากคนอื่น ถีบตัวเองออกจากเพื่อนบ้าน ต้องการบ้านที่แตกต่าง
ต้องการแสดงตัวตนที่แตกต่างผ่านทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งวันก็ดูเหมือนว่าผู้คนจะให้ค่ากับการไม่เหมือนใคร ยิ่งต่างก็กลายเป็นยิ่งดี
บางทีเราก็แค่อยากต่างจากชาวบ้าน ทั้งที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวตนจริงๆของเรานั้นเป็นแบบไหนกันแน่
บางที ขณะที่หนีคนอื่นก็หนีตัวเองไปพร้อมๆกัน หนีไปหนีมาก็ไม่ต้องเจอกันพอดี
แถมยิ่งหนี ยิ่งแตกต่าง ก็ยิ่งไม่มีเพื่อน
…
ใช่หรือไม่ว่า เราอยู่ใต้ฟ้าผืนเดียวกัน”
ปล. จดไว้ในสมุดนานแล้ว แต่จำไม่ได้ว่าอ่านจากไหน
Advertisement
